Pressit.nu
Bij het Instituut voor Communicatie en Media (ICM) aan de Hanzehogeschool Groningen is een minor Journalistiek. Deze minor staat open voor alle HBO-studenten, er doen ook studenten van andere opleidingen mee. Ruggegraat van de

minor is de crossmedia nieuwssite Pressit.nu. Een half jaar schrijven, streamen, pod- en vodcasten de studenten voor de site, en ze doen ook (bijna) alle andere dingen om de site draaiende te houden. Daarna neemt de volgende groep het over. Het is een soort van leer- /werkorganisatie. De studenten vervullen niet alleen de taak van journalist, maar ook die van hoofdredactie, die besluit of een item al dan niet geplaatst wordt.

Op het gebied van filmen, editen, schrijven, mediatheorie en interviewen zijn er workshops en krijgen de studenten individuele feedback op hun producten. Daarnaast is de crew verdeeld in drie groepen van ca 8 studenten die wekelijks een bijeenkomst hebben met een coach.

Achtergronden

De gedachte achter de minor Journalistiek is dat voor een steeds groter deel van de  werkzaamheden die je als communicatiemedewerker op je weg krijgt, journalistieke vaardigheden vereist zijn, die je kunt toepassen in een crossmediale setting. Dus absoluut NIET om journalisten op te leiden, dat gebeurt op andere hogescholen. De minor journalistiek leidt ook niet op voor werken bij Hanzemag.nl, het nieuwsplatform van de Hanzehogeschool.

De keuze om Pressit.nu zichtbaar op het internet te plaatsen is om de student te laten werken in een situatie die ‘voor het eggie’  is, en dat betekent dat erop gereageerd kan worden.

Een didactisch uitgangspunt is dat de studenten zelf verantwoordelijk zijn voor dat wat ze doen. Ze worden uiteraard wel gecoached, er wordt gewerkt met competenties en leerdoelen. Ook bij de redactievergaderingen zit regelmatig een docent.

Een tweede uitgangspunt is ‘learning on the job’. Vanaf de eerste week beginnen de studenten meteen te publiceren. In het begin van de minor is het niveau van de content daardoor lager dan aan het eind. De geplaatste items op Pressit.nu worden gebruikt voor de workshops en feedbackbijeenkomsten. De docenten keuren de items niet voor plaatsing, maar geven feedback na plaatsing, en ondersteuning tijdens het maken als de student erom vraagt. Dat is een wezenlijk andere aanpak dan vooraan lopen en de weg wijzen.

Je kunt het met de uitgangspunten eens zijn of niet, het sluit in elk geval wel aan bij de huidige ontwikkelingen in het HBO.

Oh ja, van de zes docenten die bij de minor Journalistiek betrokken zijn, zijn er vier mensen voor langere tijd professioneel journalist (geweest) voor radio, tv, en geschreven pers. Ik ben daar een van.

Actie geeft reactie

Wat mij aan het stuk ‘JOURNALISTIEK EN HANZEHOGESCHOOL, GEEN GELUKKIGE COMBI opvalt, is dat de auteur gebruik maakt van de debattechniek een of twee aspecten te nemen, die uit te vergroten en op basis daarvan verregaande conclusies te trekken. ‘Stroman’ heet deze techniek ook wel, en wordt regelmatig gebruikt in columns, door politici (twee namen willen me even niet te binnen schieten), door blogs in de stijl van Geen Stijl. Er valt nog veel meer op te merken over debattechnieken die in de Gelkinghe-posts worden gebruikt, maar het gaat mij er niet om de manier van argumenteren van de auteur tot op het bot te ontleden.  

Ik kan me goed voorstellen dat de tekst wordt gezien als een column, en dat er op Pressit.nu door Gerline van der Giessen in een column op wordt gereageerd.

Temeer omdat op de weblog Gelkinghe niet op een toegankelijke plaats staat vermeld wat voor blog het is en wie of wat de auteur voor iemand is.

En als dan wordt ontdekt dat de auteur journalist is, dan verbaast het me niet dat dat feit in verband wordt gebracht met de weblog. Journalist ben je 24/7, dus ook als je blogt. Da’s de tragiek van het vak.

Vragen

Wat ik mij afvraag is: waarom vindt de auteur het nou echt zo erg dat Pressit.nu is wat het is? Waarom benadert hij het op een indirecte, columnachtige manier? Je kunt het opvatten als goedkoop scoren ten koste van een ander. Als het hem echt aan het hart gaat – omdat hij journalist is, bijvoorbeeld – waarom kiest hij geen opbouwende benadering? Waarom doet hij dan niet wat meer research vooraf? Er staat een uitgebreide blogpost van mij op About:blank over Pressit.nu. Waarom zoekt hij niet rechtstreeks contact? Bij deze nodig ik hem uit voor een bakkie ‘in real life’, op de Hanzehogeschool. Misschien interessant om de hoofdredacteur van Hanzemag.nl ook uit te nodigen. En ook de auteur van de post  Hbo journalistiek op Soggen.nl is welkom.

I’ll be there!
…and you?

• ‘out of the box’ (podia/programmeren): veel culturele instellingen en podia zoeken naar manieren om het publiek te verleiden. Hiervoor moeten ze buiten de traditionele kaders treden.
• ‘consumuitvinder’ (technologie): de consument is de industrie vaak een stap voor op het gebied van innovatie. Een verschijnsel dat op hierop inspeelt is het FabLab (fabrication laboratoria), dat o.a. via internet uitgroeit tot een wereldwijd open source kennisnet
• ‘new deal’ (economie): door het overgaan naar een netwerksamenleving veranderen allerlei verhoudingen en vindt er een ‘vergruizing’ plaats van de grote instituten naar allerlei kleine eenheden die ‘oncontroleerbaar’ met elkaar samenwerken en geld verdienen.

De denktanks is gevraagd twee vragen als uitgangspunt te nemen: wat is de huidige situatie, en wat zijn de te verwachten ontwikkelingen?

Het aantal deelnemers was fors groter dan verwacht en daarom is de opzet enigszins aangepast. Hierdoor vervielen de plenaire momenten. Dat was wel jammer, alle thema’s hebben raakvlakken en de kruisbestuiving ontbrak. Wel besloot de organisatie dat er op korte termijn een vervolgconferentie komt.

New Deal
Zelf zat ik in een van de twee denktanks over de ‘new deal’. De werkveldaspecten die hierin vertegenwoordigd waren: beeldende kunst, design, programmeur, festivalorganisatie, producent/label, muzikant, radiopresentator, crossmedia, onderwijs (MBO, HBO).
De gedachten die de revue passeerden heb ik hieronder samengevat weergegeven. We hebben het vooral over de grote lijnen gehad en daarbij hier en daar flink gegeneraliseerd. De popartiest (band, solist) heeft in de beschrijvingen de nadruk gekregen, maar wat hieronder staat is ook van toepassing op/te vertalen naar beeldende kunst en literatuur.

Artiest als ‘marketingconcept’
De grote platenmaatschappijen zijn hun impact duidelijk aan het verliezen. Artiesten bij grote maatschappijen zijn in belangrijke mate ‘marketingconcepten’ met een PLC, die door de muziekindustrie zijn ontwikkeld voor grote doelgroepen (lees: grote verdiensten). Hoe authentiek is zo’n artiest? Voor beginnende bands is het tegenwoordig erg moeilijk bij een maatschappij aan de bak te komen en dan ook nog om ‘hun eigen ding’ te blijven doen. Voor veel artiesten is een grote maatschappij daardoor ook niet interessant.

Zelf doen
Daarnaast geven de mogelijkheden van Web 2.0 in combinatie met het steeds makkelijker zelf maken van relatief goede opnames de artiesten de gelegenheid veel zelf te doen. Ze zijn voor de 4 p’s niet meer afhankelijk van de platenmaatschappijen. Ook kunnen ze vrij nauwkeurig hun eigen afzetmarkt in kaart brengen en heel gericht benaderen. Dat wat een artiest niet wil of kan zet hij uit in zijn netwerk, hij bepaalt zelf hoever hij daarin gaat. Op deze manier bewaakt en bewaart hij ook zijn authenticiteit – een belangrijk aspect.
Er lijkt een platenmaatschappij-nieuwe-stijl te zijn ontstaan: klein, netwerkgebaseerd. Die neemt het ‘regelwerk’ over van de artiest, maar blijft wel nauw betrokken.

Interdisciplinair knopen
In de netwerkmaatschappij – met internet als belangrijk middel – vallen op allerlei niveaus grenzen weg, ‘interdisciplinair aan elkaar knopen’ is het nieuwe motto. Je ziet al een tendens van allemaal ‘kleintjes’ die samen één grote maken. De kracht zit hem in de synergie die optreedt door de combinatie en in het feit dat iedereen een relatief kleine investering doet. En door te combineren maak je iets authentieks (unieks), dat verkoopkracht heeft. ‘Interdisciplinair’ heeft hier niet alleen betrekking op kunstvormen (muziek, beeldende kunst, literatuur), maar ook het bedrijfsleven, de consument/genieter, het milieu… En daarin onderscheidt het zich van het aloude ‘Gesammtkunstwerk’.

‘Verdienmodel’
In de werkwijze van Sellaband heeft zich een netwerkgebaseerd ‘verdienmodel’ aangediend: een artiest genereert geld uit zijn netwerk, kan daarmee een productie maken, uitbetaling volgt bij succes. Dit lijkt op het bekende aandelen uitgeven, maar het maar het gaat om kleine(re) bedragen en om rendement op de lange(re) termijn.
Dit model kun je ook weer op het produceren toepassen. Een beginnend artiest haalt uit zijn netwerk een beginnende producer, (web-)designer, etc. die goedkoop/gratis werkt, met de afspraak dat er meer geld komt als de productie succes heeft, of bij de tweede productie. Hier zie je ook dat het niet meteen om het ‘grote geld’ op de korte termijn gaat.
Dit heeft raakvlakken met de tendens dat voor jonge mensen naast geld bevrediging in het werk steeds belangrijker wordt. Doordat ze in netwerken zitten is het relatief gemakkelijk om van baan te veranderen als het ergens niet bevalt.
‘Groei’ speelt ook een rol, in een opwaartse spiraal komen is wel een streven. Uiteraard financieel, maar ook op het gebied van immateriële zaken als creativiteit, persoonlijke ontwikkeling.

Artiest 2008 en verder
Voor een artiest betekent dit een aantal dingen. Weten wat marketing is en dit kunnen toepassen op jezelf en de acties die je onderneemt is belangrijk. Gevoeligheid voor trends, een interdisciplinaire blik, denken in mogelijkheden en het vermogen niet alleen individueel maar ook holistisch te denken zijn belangrijk.
Daarnaast moet je in staat zijn een effectief netwerk op te bouwen en te onderhouden. En natuurlijk moet je keihard werken om je ‘kunstje’ goed te doen. Je moet voor anderen wel interessant zijn om mee samen te werken en uiteraard ook voor de consument/genieter.
In het onderwijs kan dit al een heel eind worden aangeleerd door het organisatorisch en inhoudelijk af te stemmen op het interdisciplinair en netwerkgeorienteerd denken en doen. Dit geeft prachtige mogelijkheden tot samenwerking met de wereld buiten school: andere opleidingen/instituten, bedrijven en instellingen.